Ишонч – бирор-бир шахсга унинг сўзи, иши ва хатти-ҳаракатларига хайрихоҳлик ва симпатия билан қараш, у билан ҳамкорлик қилиш, яқин муносабат ўрнатишга асос бўладиган маънавий омил. Ишонч ўзаро тўғрилик, адолатлилик, инсофу диёнат, ҳалоллик, самимийлик ва иймонга асосланади. Кишилар ўртасидаги муносабатлар аниқ маъно-мазмун касб этиб бориши билан ишонч мустаҳкамланади ёки аксинча бузилади. Инсонга асоссиз равишда ишонмаслик маънавий савиянинг етарли эмаслиги билан боғлиқ. Ишонч: 1) нимагадир, қандайдир ғоя ёки мафкурани тўлиқ билиш, уларга меҳр-муҳаббат қўйишга қаратилган қатъий нуқтаи назар, маънавий интилиш, эътиқодасоси; 2) маънавий, маданий, ахлоқий, ижтимоий, сиёсий ва бошқа тамойиллар, меъёрлар, анъаналар, қадриятларни онгли равишда ўзлаштириш йўли билан тарбияланишнинг асосий усуллари, шахсда эътиқодни шакллантириш омили. Ишонч баъзида инсон ҳаракатини олдиндан белгилаб, сабабга айланади. Ишончнинг шаклланиши турмуш тарзи, ташқи муҳитнинг инсонга таъсири, ижтимоийлашув жараёнининг қанчалик самарали экани, ҳар қайси одамнинг ижтимоий ва амалий фаолиятига боғлиқ. Ишончижтимоий ҳаётнинг барча соҳалардаги фаолиятнинг, инсон ҳаётининг асосий шарти ва мезони ҳисобланади. У бўлмаса яшашнинг маъноси бўлмайди.