Зеҳн (арабча идрок, фаҳм, хотира) – шахснинг нарсалар, ҳодисалар ва жараёнларни тушуниш қобилияти. Зеҳн шахслараро муносабатларда ўзгаларнинг ҳолати ва мунтини тез ва тўғри пайқаб олиш хусусияти ҳам бўлиб, бошқа шахс томонидан амалга ошириладиган хатти-ҳаракат шаклини олдиндан кўра олиш малакасини англатади. Зеҳн алоҳида шахснинг имкониятлари ва қобилиятларининг яхлит тизимидир. Бундай тизим сифатида зеҳн инсоннинг кузатувчанлигини, ўзгалар фикри ва ҳиссиётларини мос тарзда акс эттиришни ҳамда шу ҳолатга мувофиқ жавоб бера олиш малакасини назарда тутади. Зеҳн тафаккур фаоллигида, нутқ равонлигида, турли одамлар ҳақида тўпланган бой тажрибада намоён бўлади. Шу маънода, тез тушуна оладиган, ақлли, доно кишилар зеҳни ўткир инсонлар ҳисобланади.