Енгилтаклик – 1) инсонга хос салбий хусусият, хислат, хатти-ҳаракат; 2) оқибатини ўйламай иш қилиш; 3) одоб доирасидан чиқиш, одоб-ахлоққа зид қилиқни англатади.

Енгилтаклик ҳар қандай жинс ва ёшдаги кишиларга хос хусусият бўлиши мумкин. Одатда, бирор киши ножўя иш қилиб қўйганда «Енгилтаклик қилма», дея танбеҳ берилади. Киши енгилтакликдан тийилсагина бошқа яхши хислатларни ўзида намоён этади. Бунинг учун эса у яхши тарбия олган бўлиши лозим. Енгилтаклик ва енгил ўйлаш оқибатида не-не орзу-умидлар билан қурилган оилалар бузилиб кетади, бўлғуси касб-корини танлашда енгилтаклик билан ёндашган одамлар умр бўйи азият чекади. Енгилтаклик оқибатида ака-ука, қариндош-уруғ, дўстлар ва яқинлар ўртасига совуқчилик тушиши, баъзи одамлар бир умрга ёмонотлиқ, шарманда, бебурд бўлиб қолиши мумкин. Енгилтакликка қарама-қарши бўлган сўз шарм-ҳаёдир. Шарм – ножўя хатти-ҳаракатлардан ўзини тия олиш, уялиш ҳисси. Ҳадислардан бирида айтилишича, одам, энг аввало, ўзидан уялиши керак. Чунки ножўя қилмиши учун ўзидан уялган одамгина бошқаларга ҳам ножўя хатти-ҳаракатни раво кўрмайди. Қадимги аждодларимиз азалдан енгилтаклик хислатини қоралаб, ҳар ишда оғир-вазмин, мушоҳадали бўлиш, ўйлаб иш тутиш лозимлигини таъкидлаб келган. Айниқса, сиёсий соҳада енгилтаклик, калта ўйлаш жиддий оқибатларни келтириб чиқариши, кўплаб инсонларни азоб-уқубатга дучор этиши мумкинлиги тарихда кўп бор исботланган.