Даҳо(лик) – фавқулодда зеҳн ва заковат, юксак тафаккур, энг юқори ва ҳар тарафлама ривожланган истеъдод соҳибларига нисбатан қўлланадиган тушунча. Даҳолик истеъдоднинг шундай олий чўққиси-ки, у туфайли инсон ҳар қандай шароитда ўзининг хатти-ҳаракатини аниқ ва самарали бошқара олади, энг зарур пайтда энг оқилона фикрни айта билади, энг керакли режани амалга ошира олади. Бу ишларни у ҳеч бир зўриқишсиз, шошилмасдан, босиқлик, илҳом билан, ички қувонч ва завқ-шавқ билан бажаради. Инсондаги бундай фавқулодда истеъдод одатда муайян давр талабига мос равишда намоён бўлади. Шу сабаб инсоният тарихида улкан аҳамиятга эга даврлар даҳоларга эҳтиёж сезади ва уларни етиштиради. Масалан, Уйғониш даврида иқтисодий зарурат, ижтимоий ва маънавий эҳтиёж туфайли Ф.Петрарка, Леонардо да Винчи, Микеланжело ва бошқа кўплаб даҳоларнинг дунёга келишига сабаб бўлган. Ёхуд халқимиз маънавий дунёсининг шаклланишига ғоят кучли ва самарали таъсир кўрсатган даҳо, халқимиз онги ва тафаккури, бадиий маданияти тарихида бутун даврни ташкил этган буюк шахс, миллий адабиётимизнинг тенгсиз намояндаси, миллатимизнинг ғурури, шаъну шарафини дунёга тараннум қилган ўлмас сўз санъаткори – ҳазрат Алишер Навоийнинг бунёдкорлик фаолияти, аждодларга қолдирган бебаҳо мероси бутун инсоният манфаатларига хизмат қилиб, адабиятга дахлдордир.