Скептицизм (юнонча skeptikos – қайта кўриб чиқиш, шубҳаланиш) – IV асрда Юнонистонда юзага келган, Пиррон асос солган фалсафий оқим. У ўз таълимотини Суқрот сингари оғзаки баён қилган: бирон-бир асар ёзиб қолдирмаган. У ҳақда шогирди Томмоннинг асарларида маълумот берилган. Скептиклар антик диалектикадек қудратли қуролга эга эдилар. Улар ўз ўтмишдошлари бўлмиш Гераклит, элейликлар, софистлар, Суқрот, Афлотун, Арастулар диалектикасини ўзларича талқин этганлар. Скептиклар фикрича, ҳақиқат субъективдир. Шунинг учун улар ҳақиқатни эҳтимол деб атайдилар. Фалсафий йўналишларнинг ҳар бири ўз йўли билан эзгуликка эришишга олиб боради. Гарчанд скептицизм таълимоти кўп жиҳатдан билиш жараёнининг мураккаб муаммоларини аниқлашга ҳаракат қилган бўлса-да, лекин объектив билишга нисбатан умидсизлик билан қараш ва рад этиши агностицизмга олиб борди.